Er zijn slechts 14 pieken in de wereld die meer dan 8.000 meter hoog zijn.
Ze zijn allemaal hier, in de Himalaya.
Dodelijk koud, doorkliefd door windbuien en sneeuwstormen,
behoren deze Bergen tot de meest vijandige plekken op aarde.
Toch slagen een paar special dieren erin om hier te wonen.
Sneeuwluipaarden.
Zoals alle dieren in het hooggebergte,
moesten zij zowel hun lichaam als hun gedrag aanpassen
om te kunnen overleven.
Het leven op extreme hoogte
heeft enkele van de taaiste dieren op de planeet gevormd.
De zonovergoten bergen van het Arabisch schiereiland.
Ze zijn slechts een fractie van de hoogte van de Himalaya,
maar ze zijn nog altijd zo duizelingwekkend steil
dat het op vele plaatsen bijna onmogelijk is om voet aan de grond te krijgen.
Toch maakte de Nubische steenbok dit tot hun thuis.
De steenbok kiest voor de steilste klippen om hun jongen groot te brengen,
veilig, buiten het bereik van roofdieren.
Maar het leven in dit heiligdom komt met een prijs.
Deze kweekhellingen zijn zo steil,
dat er hier bijna geen stilstaand water is.
Dus, om te drinken moet een steenbokfamilie afdalen naar het dal...
...300 meter lager.
De moeders kiezen de veiligste weg naar beneden.
met zachte gespleten hoeven die meer grip heeft dan welke klimschoen ook,
zijn ze de meest volleerde bergbeklimmers.
Maar de pasgeboren kinderen moeten hun voeten nog ontdekken.
Dit is hun eerste afdaling.
Eén fout kan hun laatste zijn.
De volwassenen volgend, bereiken de jongen eindelijk de vallei.
Maar, eens op een vlakke ondergrond, zijn ze kwetsbaar.
Rode vossen liggen op de loer.
Bij het eerste teken van gevaar,
rennen de jonge steenbok instinctief terug naar steilere grond.
Maar kiezen voor deze specifieke rotspartij zou een vergissing kunnen zijn.
Het is een val van 10 meter.
De vos heeft hen gevangen...
of zo lijkt het.
Dit is waar steenbokken voor geboren zijn.
Verstrooiing maakt het moeilijk voor de vos om een doelwit te kiezen.
En hij kan ze hierboven zeker niet volgen.
Al wat hij kan doen is wachten tot er een uitglijdt en valt.
Maar deze jongen zijn snelle leerlingen,
en ze staan nu bijna even vast op hun voeten als hun ouders.
De vos moet zijn maaltijd elders gaan zoeken.
Het was gewoon geen goede dag.
Nu kan de jonge steenbok eindelijk drinken.
maar ze zullen snel moeten terugkeren naar de veiligheid van de steile kliffen.
Steil terrein beheersen is altijd een uitdaging,
maar er zijn meer fundamentele problemen voor het leven in de bergen.
De Alpen. Europa's hoogste toppen.
Het is winter, en er is wanhopig weinig voedsel.
Een steenarend moet elk daglicht uur spenderen
aan het scannen van de hellingen naar iets, ergens, om te eten.
Haar spanwijdte van twee meter laat haar toe om moeiteloos
100 km te zweven op één enkele dag.
Haar buitengewone ogen stellen haar in staat 'n prooi te spotten op 3 km afstand.
Maar zij is niet de enige die op zoek is naar voedsel.
Wanneer ze een kans ziet, moet ze snel in actie komen.
Ze kan duiken tegen 300 km per uur.
Enkel een slechtvalk is sneller.
Tijdens de winter hangen zelfs adelaars bijna volledig af van aas.
Het is een dode vos, en hij kan haar voor dagen voldoen.
Andere aaseters moeten het uitstellen.
De hongerige kraaien herwinnen al snel hun moed.
Ze zullen elke truc proberen om een hapje te stelen.
En ze zijn hinderlijk volhardend.
Maar deze bende is het minste van haar zorgen.
Een grotere adelaar neemt de controle.
maar deze prooi is te belangrijk om op te geven.
Dus moet ze vechten.
Op dit moment heeft ze het karkas teruggewonnen.
maar een prooi als dit zal elke adelaar van mijlen in het rond aantrekken.
Zoals altijd zal de sterkste het leeuwendeel winnen.
Niet in staat om het karkas langer te verdedigen,
moet de eerste adelaar zijn zoektocht verder zetten.
Het kan vele dagen duren voor ze zich weer kan voeden.
Enkel de meest competitieve
zullen de gevaren van de bergwinter overleven.
Een lawine.
9 miljoen ton sneeuw
op weg tegen 120 km per uur,
in staat om alles op z'n weg te vernietigen.
De Bergen van Noord-Amerika
worden elk jaar getroffen door duizenden lawines.
Toch is er een dier dat de hele winter doorbrengt,
sluimerend in de sneeuw, op deze voor lawine vatbare hellingen.
En als de lente komt, komen ze te voorschijn.
Overal in deze bergen,
maken grizzly beren hun winterhol,
3.000 meter hoog in de diepe sneeuw van de benedenwindse hellingen.
En terwijl ze half in slaap waren in de diepten van de winter,
werden hun jongen geboren.
Nu zetten deze welpen hun eerste stappen in de buitenwereld.
Deze moeder leidt haar drie jongen
naar een plek waar ze voedsel kunnen vinden.
Ze moeten zo snel mogelijk afdalen.
Het puin van een lawine
is een duidelijk bewijs dat deze helling nog steeds gevaarlijk onstabiel is.
Dit is geen plek om te treuzelen.
En ze hebben nog een andere reden om in beweging te blijven.
Na vijf maanden in het hol, zijn deze beren erg hongerig.
Beren die hun winterslaap onder deze pieken deden
dalen nu allemaal af naar de valleien, waar de lente het vroegst komt.
In de Rocky Mountains komt seizoensgebonden verandering snel en dramatisch.
In slechts een paar dagen gaan de hellingen van wit naar groen.
Weilanden die een paar weken geleden nog begraven lagen onder de sneeuw
zijn nu vol leven.
Maar in deze Bergen duren de goede tijden niet lang.
Dus moeten de beren zich zo snel voeden als ze kunnen.
Tijdens de zomermaanden,
kan een volwassen beer 180 kilo aankomen door planten te vreten
en, als ze ze kunnen pakken...
...een marmot of twee.
Maar nu hebben de beren iets anders aan hun hoofd.
Het wordt warmer,
en de beren willen graag hun dikke winterjassen afwerpen.
Moeders tonen de welpen hoe ze dat moeten doen.
Ze zullen het snel aanleren.
Sommige bomen, zo lijkt het, zijn bijzonder geschikt om te schuren.
Beren hebben hun favorieten en leggen grote afstanden af om ze op te zoeken.
Jeuk hier en daar moet gewoon gekrabd worden.
Er zijn u ongeveer 30 beren in deze ene vallei.
Als ze zich schuren laat elke beer een individuele en herkenbare geur achter.
Dus draagt de boom binnenkort een lijst van wie in de buurt is,
wat individu's kan helpen om een gevecht te voorkomen.
Om zo goed mogelijk hun geur te verspreiden,
moeten ze echt hun rug eronder zetten.
Maar de zomer is kort.
Met jeuk naar behoren gekrabd,
is het etenstijd.
Binnen enkele maanden,
moeten ze terugkeren naar hun hol om te overwinteren,
dus moeten ze nu zoveel mogelijk gewicht aankomen.
Winter in de bergen komt snel terug en slaat hard toe.
De temperatuur in de Rocky Mountains zal dalen tot -65 graden,
zo koud dat vocht in de lucht
bevriest tot kleine kristallen genaamd diamantstof.
Deze rode lynx is een van de weinige jagers die actief blijft in de winter.
Het grootste deel van zijn prooi is nu verborgen onder de sneeuw
die zijn heel territorium bedekt.
Hij jaagt door te luisteren naar het zwakste geluid van beweging.
En om te voorkomen dat krakende voetstappen zijn aanwezigheid onthullen,
gebruikt hij keien als stapstenen.
Een muis.
Maar één is niet genoeg.
Hoe dieper de sneeuw, hoe moeilijker het is om prooien te detecteren,
en de beloningen voor de inspanning kunnen teleurstellend zijn.
Op zijn zachtst gezegd.
Tegen het midden van de winter is de sneeuw zo diep
dat rode lynxen gedwongen worden hun grondgebied te verlaten
om te proberen gemakkelijker te kunnen jagen.
En deze lynx kan geluk hebben.
Want deze specifieke vallei is gezegend.
Een rivier hier bevriest nooit.
Hij wordt gevoed door een vulkanische warmwaterbron
die deze wateren verwarmt
tot 50 graden warmer dan de omringende lucht.
Hongerige dieren van alle soort komen hier om zich te voeden.
Gedurende de winter,
zit de rivier vol voedsel
voor degenen die weten hoe het te vangen.
Hier zijn zelfs de coyotes vissers geworden.
Maar de jacht is moeilijk voor een kat die niet gewend is zijn voeten nat te maken.
Dus moet hij zijn doelwit met zorg kiezen.
Brilduiker eenden.
maar kan hij dicht genoeg komen om toe te slaan?
misschien heeft hij meer geluk aan de andere kant.
Hier verwarmt de stoom van de rivier de omringende bomen,
dus zou er prooi in de taken kunnen zitten.
Kon hij er maar bij geraken.
het is 6 meter naar omhoog.
Eindelijk... een eekhoorn.
Niet veel, maar genoeg om verder te kunnen.
Het vraagt vasthoudendheid om een winter in deze bergen te overleven,
en lynxen hebben dat in overvloed.
Sneeuw op de evenaar.
In tegenstelling tot de Rocky Mountains, zijn er in deze bergen
geen duidelijke seizoenen.
Dit is Mount Kenya in Afrika.
Hij is meer dan 5.000 meter hoog,
waardoor zijn top zo'n 30 graden kouder is
dan de omringende savanne.
Reusachtige struikheide, lobelia's en kruiskruid groeien op de bovenste hellingen.
Ze gedijen allemaal in de tropische zon.
Elke dag is tenslotte zomer.
Maar zodra de zon ondergaat wordt het elke nacht zo bitter koud als in de winter.
De temperatuur daalt tot 5 graden onder nul,
en verandert de bergflank in een tuin van ijs.
Alles bevriest,
maar het loof van het kruiskruid heeft een manier om zichzelf te beschermen.
Ze sluiten hun leerachtige bladeren om een isolatiedeken te vormen
dat hun kwetsbare centrale knop beschermt.
De nacht loopt ten einde...
...en de zonneschijn keert terug.
Het kruiskruid spreidt zijn bladeren breed uit
om weer in de zon te koesteren.
Ochtend in de hoge Andes.
Ook hier brengt de rijzende zon snelle verlichting
voor dieren die leven onder deze vulkanische pieken.
Bergviscacha's zijn vroeg wakker
om de beste plaatsen op te eisen om de eerste zonnestralen op te vangen.
Voor anderen hier boven is de zonsopgang nog meer welkom.
Op meer dan 4.000 meter,
is dit de hoogste flamingo kolonie in de wereld.
's Nachts wordt het zo koud dat zelfs dit zout water bevriest.
En nu zitten de flamingo's gevangen in het ijs.
Uiteindelijk verdunt de zon het ijs,
maar het is nog steeds een gevecht voor de flamingo's om zich te bevrijden.
Op dun ijs lopen is altijd riskant.
En het is moeilijk om je waardigheid te bewaren...
...vooral als je stelten draagt.
Op deze hoogten...
kan de kracht van de zon snel omslaan van redding naar bedreiging.
De atmosfeer is zo dun,
dat er zeer weinig bescherming is tegen ultraviolette straling.
Halverwege de ochtend is het riskant om te blijven rondhangen in het open gebied.
De viscacha's worden gedwongen om naar de schaduw te gaan.
Op het meer kan je je nergens verbergen.
De witte korst van het zoutmeer
weerspiegelt de schittering van de zon
en verhoogt de impact van de ultraviolette stralen.
Tegen de middag zal een onbedekte mensenhuid in vier minuten verbranden.
Maar dit lijkt de flamingo's niet te storen.
In feite zijn ze op parade.
Tijdens het broedseizoen,
voeren de flamingo’s deze eigenaardige paringdansen op
zelfs op het heetste moment van de dag.
Ze zijn zo enthousiast dat ze zelfs niet pauzeren om te eten.
De regels vormen zowat een mysterie
maar na een maand van dansen,
zijn alle vogels gekoppeld
en zullen klaar zijn om te paren.
Hier zijn er weinig andere wezens om de flamingo's te storen,
maar er zijn ook weinig schepsels
die deze omstandigheden aankunnen.
Dus voor dieren die het uithoudingsvermogen hebben,
kunnen Bergen heiligdommen zijn.
Maar rotsachtige pieken die voor ons, misschien,
een symbool van duurzaamheid lijken,
zijn kwetsbaarder dan ze lijken.
Vandaag in de Alpen,
verandert de menselijke ingreep zelfs de hoogste toppen.
In de Rocky Mountains,
verkorten stijgende temperaturen de winterslaap
en verstikken de groei van waardevolle voedselplanten.
En in de Andes zijn sommige gletsjers
met 50% gekrompen in slechts 30 jaar.
Zelfs de Himalaya is nu kwetsbaar.
Met de meeste van de hoogste toppen ter wereld
en een miljoen vierkante kilometer groot,
is dit de grootste bergketen van allemaal.
En hier stijgen de temperaturen
sneller dan het mondiale gemiddelde.
met de sneeuwlijn die zich verder en verder terugtrekt op deze pieken,
is er steeds minder ruimte voor de natuur,
en dat is een uitdaging
voor een van de meest majestueuze van alle bergwezens.
De sneeuwluipaard.
Zelden gezien en dus was de detail van hun leven lange tijd een raadsel,
Maar nu, eindelijk, geholpen door de nieuwste afstandscamera technologie,
komen we dichter bij hen dan ooit tevoren.
Ze zijn zeer zeldzaam... slechts vier van hen op 100 vierkante kilometer.
Er is gewoon niet genoeg prooi om er meer in stand te houden.
Ze leiden een solitaire leven.
Toch zijn ze zich goed bewust van de aanwezigheid en de bewegingen van
hun buren, omdat ze boodschappen achterlaten op enkele bijzondere plekken.
Ze wrijven over specifieke rotsen met hun wangen...
...en besproeien ze dan met urine.
De twee parfums creëren een unieke signatuur.
Elke andere luipaard kan weten welke van zijn buren hier voorbij kwam,
zonder ooit direct contact te maken.
Maar er zijn momenten waarop sneeuwluipaarden moeten samenkomen,
en het evenement is vaak gewelddadig.
Een volwassen wijfje en haar dochter.
Ze heeft zich de laatste twee jaar gewijd aan de opvoeding van haar welp
en zeer binnenkort zal het worden gespeend.
Nu is de welp nog volledig afhankelijk van zijn moeder.
maar zolang bij elkaar blijven kan problemen veroorzaken.
Het wijfje is nu opnieuw loops,
en elk mannetje die haar signatuur ruikt zal dat weten.
Vanaf dit moment is het leven van haar welp in gevaar.
Mannetjes doden welpen die niet van hen zijn.
Maar de moeder wordt nu gedreven door een drang die ze niet kan controleren.
Ze laat de mannetjes precies weten waar ze is.
Vanaf hier kan ze van mijlen ver gehoord worden.
Een jong mannetje komt uit de wildernis, popelend om haar te vinden.
Sneeuwluipaarden ontmoeten elkaar zo zelden
dat er onzekerheid en spanning is.
En het gaat nog erger worden.
Een ander, groter mannetje is toegekomen.
De moeder en het jong zitten gevangen tussen de rivalen.
De welp is nu in gevaar.
De moeder moet snel handelen.
Om de aandacht van de mannetjes van haar welp af te leiden,
rolt ze onderdanig rond.
met de aandacht van de mannetjes op 't vrouwtje, heeft de welp de kans om te ontsnappen.
De mannetjes komen van twee kanten dichter bij het vrouwtje,
enthousiast om ze voor zich op te eisen.
Een gevecht is onvermijdelijk.
Het vrouwtje beweegt om te ontsnappen en haar welp te beschermen.
Maar het grote mannetje volgt haar.
Hij zal haar niet laten vertrekken totdat hij met haar gepaard heeft.
met het vertrek van de mannetjes is het vrouwtje eindelijk herenigd met haar welp.
Maar ze is gewond geraakt.
DE welp is echter nog in leven, dankzij zijn moeder.
Tot haar wonde genezen is, zal ze niet in staat zijn om te jagen.
Bergdieren overleven op de rand van het bestaan.
Moeder en welp werden niet meer gezien.
Tot meer dan een maand later, hoog op een bergkam,
een afstandsbediende camera werd geactiveerd.
De vrouwelijke kat.
Ze mankt niet meer, maar ze is nu alleen.
Dan, een uur na het vertrek van het vrouwtje,
werd de camera weer geactiveerd.
Het is haar welp,
die haar eerste stappen zet in de richting van volwassenheid en onafhankelijkheid.
Het is onwaarschijnlijk dat ze haar moeder nog terug zal zien.
Maar zo nu en dan, zullen ze worden herenigd
door de boodschappen die ze achterlaten op de markeerrotsen.
haar moeder slaagde erin haar groot te brengen,
maar het toekomstige leven zal uitdagend zijn,
en ze zal het grootste deel ervan alleen doorbrengen.
Enkel de taaiste kunnen overleven
onder de woeste schoonheid van 's werelds hoogste bergen.
Volgende keer, verkennen we de jungles van de wereld.
Plaatsen van verbazing en inventiviteit ongeëvenaard op aarde...
...waar de strijd om te overleven het meest intens is.